NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROSJANIE…
SZEŚĆ TYGODNI WCZEŚNIEJ
Dziękuję za spotkanie.
SIEDZIBA OSS, STYCZEŃ 1945
Jesteśmy tu sami.
Nie musisz ściszać głosu.
- Jak mogę pomóc? - Nawet nie wiem.
No dobrze. Chodźmy.
Usiądź. Napijesz się czegoś?
Nie, dziękuję.
Byłem już z tym u MI5
i czekałem na odpowiedź, ale na próżno.
Rozmawiałem z Kim Philby.
Nie wiem, może Philby odezwie się do ciebie,
w końcu wiem,
że Brytyjczycy współpracują z USA…
Musisz wiedzieć, że kiedy to się wydarzyło, byłem pijany.
Może właśnie dlatego MI5 nie odpowiada.
Pewnie wiedzą, że piję, i nie mogą tego…
Każdy Brytyjczyk pije.
To prawda.
Ale pamiętam wszystko, co powiedziano, i…
wy, Amerykanie…
ratujecie nam życie.
Co się dzieje?
Co się stało?
W Kancelarii Premiera jest rosyjski szpieg.
- Jak masz na nazwisko? - Phillip Jarvis.
A adres?
Możesz mi ufać.
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Jerry Roxborough i Mark Stephens.
Obaj zajmują wysokie stanowiska.
Stephens wyższe.
Obaj byli na zamkniętych posiedzeniach w ’37 i ’43,
gdy doszło do przecieków.
Obaj mogą być wtyczkami, ale skłaniamy się ku panu Roxborough.
Ma nowy samochód, za drogi jak na jego pensję.
Pozuje na kogoś z wyższych sfer,
ale tacy nie obnoszą się z pieniędzmi,
chodzą w dziurawych swetrach.
Ma wyszukany akcent, ale mówi „opera” trzema sylabami.
A jak powinien?
Dwoma. Inaczej byśmy tego nie powiedzieli.
Brytyjczycy to cholerne snoby.
A co z tym drugim, Stephensem?
Idzie na wczesną emeryturę. Chora żona.
Gdyby Rosjanie mieli kogoś na tym szczeblu, nie wypuściliby go.
Choćby miał chorą żonę. Stawiam na Roxborough.
Czemu Jarvis nie zdobył tych nazwisk?
Zginął, nim do mnie dotarł.
Ale akta zdobył już miesiąc wcześniej.
Może ci nie ufał.
Może chciał się upewnić.
Też musimy to zrobić.
Co teraz?
Poznaj pana Roxborough.
Zdobądź jego zaufanie.
No tak.
Świetnie.
Na szczęście Anglicy są bardziej pruderyjni.
I jeszcze antropolożka.
Jadę na weekendowy występ razem z Jerrym.
A wcześniej?
Będę go obserwowała. I tak ciągle pracujemy.
Zakładamy nowe ministerstwo.
Ubezpieczeń Społecznych.
Jak dla mnie,
to w tym rządzie jest więcej komunistów.
Ubezpieczenia nikogo wiele nie kosztują,
a znacznie zredukują niepotrzebne cierpienie.
Mówiłeś, że jest z nami.
A jak dla mnie strasznie broni rządu Attlee.
Chłopak jej namieszał w głowie.
Spotykają się?
Jezu, pomyśl, jakie zyskamy dojścia, jeśli za niego wyjdzie.
Jeśli chcesz, żeby z nami pracowała, to przestań ją drażnić.
- Nie drażniłem jej. - Owszem.
To jak uwodzenie.
Musi czuć się bezpieczna.
Są inne sposoby, żeby utrzymać lojalność.
Gdyby zaczynała się stawiać.
Tak, są inne sposoby.
Dzień dobry, panie Roxborough.
Dzień dobry.
Przepraszam. Pani Garrick?
Nie mogę doczyścić.
Już schodzi.
- Proszę otworzyć! - Momencik!
Teraz mam wielką mokrą plamę, wszyscy zauważą.
Proszę podwinąć spódnicę.
Tak.
Jest dobrze.
Niech pani tym obwiąże talię.
To bardzo modne.
I nikt nie zauważy.
Dziękuję.
- Drzwi są zamknięte! - Chwileczkę!
Proszę wszystkie ministerstwa o potwierdzenie i sprawdzenie tych liczb.
Dziękuję pannie Symonds za ich znalezienie.
Mała mądrala, co?
Jest raczej wysoka.
Spodziewamy się nowego personelu
w liczbie około 32 500 osób do nowego ministerstwa.
To osiem tysięcy więcej, niż zakładano, a ja wciąż nie usłyszałem,
jakie cięcia można znaleźć
w MRHA lub NRFP dzięki nacjonalizacji.
W nowym roku oczekuję tych wyliczeń.
To przedsięwzięcie jest równie trudne logistycznie
jak budowa piramid.
A my nie mamy niewolników.
Dzięki, że gotowałeś.
Nie ma za co.
Muszę iść.
Naprawdę?
Mam furę czytania.
Historia Żydów w Palestynie, Historia Arabów w Palestynie,
historia Brytyjczyków, Turków, Kananejczyków i tak dalej.
Posłuchaj.
Nie idź.
To piątkowy wieczór.
Myślałam, że „ugotuję” to szyfr.
I co oznacza?
Ładne mieszkanie.
- Wynajmujesz? - Nie twoja sprawa.
Nie tam.
Przepraszam.
Kwiaty!
Wyjątkowa spostrzegawczość.
Przepraszam, zaspałam. Za chwileczkę będę gotowa.
No dobrze.
Gdzie dorastałeś?
W Londynie.
- A ty? - Poza Londynem.
Masz rodzeństwo?
Chciałbym zapytać, żeby od razu było jasne.
Poprosiłaś o podwózkę, bo mam dobre auto?
Czy dlatego, że… no wiesz.
Dlatego, że… no wiesz.
Miło mi się z tobą pracuje.
Nawet nad tym głupim ministerstwem.
To ulga razem wyjść. Jako przyjaciele.
Nie muszę być bezstronny.
Co jest?
Co się stało?
- To silnik? - Spokojnie, zatrzymamy się.
Chyba nadal pracuje.
Nie chcę go uszkodzić.
- Mam mechanika. - W skrytce?
Wizytówkę.
SALA IM. PHILLIPA JARVISA
To bardzo miłe, dziękuję.
Cieszę się, że dotarliście.
- Zaspała. - Mieliśmy problem z samochodem.
Wyśmienicie śpiewałaś.
Ja tylko straszę ptaki.
Miło panią widzieć.
W policzek.
- Co? - Nic takiego.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Nasze stowarzyszenie stara się nie nadużywać cierpliwości,
ale proszę o jeszcze chwilę uwagi.
Chciałbym, byśmy przy tej okazji wspomnieli drogiego przyjaciela,
Phillipa Jarvisa,
który tak czynnie udzielał się w organizacji.
Brakuje nam go.
Z przyjemnością oficjalnie ogłaszam,
choć pewnie już to zauważyliście,
że udało się dopełnić formalności
i sala prób nosi od teraz jego imię.
Gdzie poszła panna Garrick?
Ona i Jarvis byli…
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Oczywiście. Dlaczegóż by nie?
- Ja też zakochałam się podczas wojny. - Czemu sądzi pani, że ja też?
Pan Roxborough mówił, że pani i pan Jarvis…
Chciałam powiedzieć, że współczuję.
- Chyba był wspaniałą osobą. - Pan Jarvis był pijakiem.
Cuchnął jak pijak. Unikałam go.
Niech pani unika plotek, panno Symonds.
Nie. Ja podziękuję.
Za tydzień obniżymy trochę tonację.
Za tydzień jadę do Dumbarton Oaks.
Pokój na świecie to nie powód, by opuścić próbę.
Dwudziesty pierwszy sierpnia 1944.
Ten dzień przejdzie do historii,
bo dziś trzy państwa alianckie spotykają się w Dumbarton Oaks,
aby opracować nową instytucję: Organizację Narodów Zjednoczonych.
Ma ona zapewnić, że koszmar wojny nie powróci.
Delegacje z USA, Wielkiej Brytanii i Rosji…
- Dupki! - Pan wybaczy.
Cięcie!
W USA mają większe łóżka.
Ale też są więksi.
Prawdziwa rasa nadludzi.
Czemu są tacy wysocy?
Chyba będę spał tutaj.
Jesteś z Jerrym, inaczej coś zauważy.
- I tak wie. - Nieprawda.
I nie chcę, żeby wiedział. On ani ktokolwiek.
- Muszę zdać raport podsekretarzowi. - W porządku.
Nie, muszę…
Tak.
Tak, świetnie.
Wszyscy wiedzą, że zaczynamy o 9.30?
Tak.
- Wypijmy. - Muszę wracać do domu.
- Żona w ciąży. - Gratulacje. Wyśmienicie.
Ty. No chodź.
- Nie, ja… - To doniosła chwila.
Wypijemy bruderszaft.
- Dobrze, ale szybko. - Tak.
Ten cały Attlee.
- Zostanie premierem? - Nie wiem.
On ma łeb na karku.
Rozumie, że jeśli znowu będzie wojna, wszyscy zginiemy.
Bazy na Bliskim Wschodzie.
Anglia ich nie potrzebuje.
Czyli słyszałeś, że Attlee…
mówi coś o tym, czy potrzebujemy baz na Bliskim Wschodzie?
My jesteśmy szarakami, którzy starają się pomóc.
Mamy przywódców, ale to my, doradcy,
robimy wszystko, żeby świat znowu nie wybuchł.
A mówię ci, że znowu wybuchnie,
jeśli wasi ludzie w komisji planowania powojennego
i grupie palestyńskiej…
Skąd wiesz o tych komisjach?
Stalin wszystko słyszy.
Próbowałam cię przesunąć,
ale nie dało się.
Liczę, że nikt cię nie widział. Przy wyjściu też o to zadbaj.
Muszę ci powiedzieć, co się stało.
Najpierw raczej wypłucz gardło i weź kąpiel.
Ja przygotuję wszystko
na te historyczne, doniosłe spotkania, na które nie należy się spóźnić.
Odwieziesz dziewczynę, Jerry?
Ostrożnie.
Jak poszło?
Nie zaprosiłaś pana Roxborough,
więc zakładam, że wiesz już wszystko, co chciałaś.
Nie, ja…
Oboje gdzieś się dziś włamaliśmy.
Zajrzałam mu do schowka w aucie, oczywiście niepostrzeżenie.
Ma pistolet.
Jak wielu ludzi.
Nie w Anglii. To dziwne.
Wiedzielibyśmy więcej, gdyby wszedł.
Kogoś już zapraszałaś.
Widzę po pościeli.
Jako pięknej kobiecie znacznie łatwiej ci wydobyć tajemnice.
To ogromna przewaga.
Tak, ale nie chcę…
Nie bądź dzieckiem.
Dorośnij.
Masz siłę. Prawdziwą siłę.
Korzystaj z niej.
To żaden wstyd.
Peter był twoim kochankiem i ubóstwia cię, ale powiedziałby to samo.
To jest praca.
Peter wie, czego ona wymaga od kobiety.
Nie miej wyrzutów sumienia.
Rób, co musisz.
Dowiedziałam się jeszcze czegoś.
Myślę, że Priscilla Garrick miała romans z Jarvisem.
Zaprzeczyła temu, ale podejrzewam, że kłamała.
Dlaczego?
Bo odkaszlnęła.
Robi to, kiedy się denerwuje. Ale czemu teraz?
Może wie, co mu się stało. Może była w to zamieszana.
Nie było jej na tych posiedzeniach.
Nie była na liście.
Ale Jerry był.
Może jest więcej szpiegów. Guzenko podał w Kanadzie 40 nazwisk.
Tam była cała siatka.
Podkręćmy nieco to śledztwo.
Nie włamałem się.
Mam klucz.
Nic?
Żadnych tajnych skrytek.
Żadnych podsłuchów.
Brudno tu. Jak w chlewie.
Dziewczyna mówi, że udaje arystokratę.
Może jest ukrytym członkiem proletariatu.
Podwójne życie?
Życie agenta.
Wiesz co?
Kiedy pan Roxborough wróci,
zadaj mu parę pytań.
Upewnij się, że nie kłamie.
Dobrze.
W porządku.
Rae, mogłabyś pobiec po tort dla pana Stephensa?
To nie jest moja praca.
Dzisiaj tak.
Tak mamusia mówi do służby, co?
Oddaję samochód do warsztatu, to drobna naprawa.
O piątej robimy urodzinową niespodziankę dla pana Stephensa.
Pomyślałem, że potem mógłbym cię zabrać na przejażdżkę.
Moglibyśmy też…
- Słyszał pan o przyjęciu? - Całe biuro słyszało.
Moglibyśmy wyjść na drinka. Dziś.
Albo kiedykolwiek.
Jerry, przykro mi,
ale nie powinniśmy się widywać towarzysko ze względu na pracę.
Możemy się widywać,
lubimy się i powinniśmy się przyjaźnić,
gadasz głupoty.
- W porządku? - Tak.
- Nicholas Sullivan. - Feef Symonds.
- Pani przodem. - Dziękuję.
Minister był wstrząśnięty spustoszeniem, jakie widział w Rosji.
Chciałby wygłosić w parlamencie mowę o ogromnym cierpieniu Rosjan.
Wierzy, że to poprawiłoby nasze relacje,
które obecnie są napięte
przez debaty nad wykorzystaniem niemieckich zasobów.
Podlizywanie się Rosjanom nic nie daje.
Oni takimi gardzą.
Przekażę tę generalizację od MI5.
- Podoba mi się ten pomysł. - Mnie nie.
Mamy nowe raporty.
Komuniści rekrutują w radzieckiej strefie Niemiec.
We Francji rządzą teraz komuniści.
Górnicy strajkują w USA w tym samym czasie,
kiedy tutaj górnicy przekazali rządowi postulaty.
Robotnicy całego świata się jednoczą.
A Rosjanie coraz więcej pytają o nasz dostęp do uranu.
Lepiej się nie podlizywać.
A więc MI5 jest przeciwne.
Przekażemy to.
- Przyjęcie dla pana Stephensa. - No tak.
To piękny gest, Feef.
- Urodziny pana Stephensa. - Już.
Odbiorę.
Halo?
Do dzieła, panno Symonds.
Cholera.
Przepraszam.
Pan Pitt Starszy tu wbiegł. Wiem, że go pani nie znosi.
Otworzył drzwi?
Oczywiście, że nie. Zostawiła pani uchylone.
Usiądź.
Momencik.
Oddzwonię, panie Leeming.
Co to ma znaczyć?
Mówisz, że musisz pracować dla kobiety.
Że pan Hennessey się do ciebie dobiera.
A tutaj już od drzwi rozpraszasz pana Roxborough.
Kobiety muszą być dwa razy lepsze od mężczyzn.
Naprawdę.
Staraj się wyglądać mniej atrakcyjnie.
Myślisz, że nie potrafię się czesać?
Że nie wiem, jak róż uwydatnia policzki?
Że nie mam pojęcia o ubieraniu się?
To niewłaściwy rodzaj uwagi.
Nie miej życia prywatnego w biurze. To rozkaz.
Radziłabym też, żebyś w ogóle nie miała życia prywatnego.
Jesteś lotna. Zmarnowałabyś się jako żona.
Nie chcę zostać żoną.
Nigdy nie chciałam.
Tutaj to możliwe.
Wiem.
Do pracy.
Moja matka jest tylko żoną.
Teraz za dużo pije.
Podziwiam panią.
Absurdalny plan.
Organizuję tort i nie ma mnie przy wręczeniu.
Przez nagły telefon.
- Prawie mnie złapała. - Prawie. Bo miałaś plan.
Miałaś przykrywkę. Genialnie wykorzystałaś kota.
- Zwolniona będę bezużyteczna. - Więc nie daj się zwolnić.
Poznałam dziś kogoś.
Nicholas Sullivan, jest z MI5. Chcę mu o sobie powiedzieć.
Jest bardzo antyrosyjski i myślę, że ja, ty albo my razem…
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
To sprzymierzeniec.
MI5 i MI6 albo są niekompetentne, albo zinfiltrowane.
Nie sądzę, żeby był wtyczką.
Na spotkaniu mówił stanowczo,
żeby nie podlizywać się Rosji.
- I pomyślałam… - Co?
Że powiesz: „Jestem szpiegiem
i potajemnie donoszę na rodaków amerykańskiemu agentowi”?
Nikomu nie powiesz, kim jesteś…
ani co robimy.
Albo co?
Wierz lub nie, ale próbuję cię chronić.
Marnie to panu idzie.
- Nie czuję się bezpieczna. - Tylko idioci się tak czują.
Zanim się poznaliśmy, byłam z innym.
Z Amerykaninem.
- Nie gniewaj się, że mówię. - Ależ nie.
Czułam coś do niego.
Nie wiem, czy był miły.
To by było nudne.
Tak, wiem.
Ale też miłe.
Co robisz, koleś?
Nie rób tego.
Już dobrze.
Mogę po kogoś zadzwonić?
Nie masz rodziny?
Nikogo?
Straciłem braci na wojnie.
Też powinienem był zginąć.
Ale ja musiałem robić po swojemu.
Poszedłem na uniwerek
i zrobiłem się zbyt ważny, żeby walczyć.
Nieważne.
Uważali, że zadzieram nosa.
Tak mówili na East Endzie.
Czasem tak robię.
Siadam w aucie z bronią.
Bo…
czasem świat robi się mroczny.
Też czasem tak czujesz?
Nie zrobiłbym tego.
A nawet gdyby, nie zmuszałbym właścicielki do sprzątania.
Mrok?
Tak. Jest straszny, prawda?
Partia zawsze może pomóc.
Tak, partyjka czasem pomaga. Zdecydowanie.
Karty i dziewczęta.
Nie.
Partia.
Partia komunistyczna.
Nie…
To nie moje gusta.
Próbowali nas indoktrynować, kiedy byłem dzieckiem.
Matka zamykała przed nimi drzwi.
„Nie zagłosuję na parszywe żydokomuchy”.
To była dumna kobieta.
Tydzień temu występ był dobry,
ale jeśli chcemy, żeby spadli z krzeseł,
potrzebuję lepszej artykulacji.
Trzy i cztery!
Chciałam zamienić słówko o pannie Symonds.
Ciekawi mnie, dlaczego chciała zmienić dział.
Sama o nią prosiłaś.
Powiedziała, że się jej naprzykrzałeś.
Ale trudno mi w to uwierzyć. Chciałam o tym porozmawiać.
Dlaczego trudno uwierzyć?
To raczej nie w twoim stylu.
To… bardzo atrakcyjna dziewczyna.
Możliwe…
że posunąłem się za daleko.
Przykro mi. Przeproszę ją.
Po prostu jest bardzo ładna.
A ja takie lubię.
Idziesz, David?
A więc pan Roxborough prowadzi podwójne życie.
Ale nie jako szpieg.
Czegoś nie dostrzegamy.
Muszę znowu zerknąć.
Dziękuję.
AKTA ARCHIWALNE
PROTOKOLANTKA: R.S.
Chcą, żeby król zapowiedział nacjonalizację transportu,
elektryczności, paliw i opieki zdrowotnej w przyszłym roku.
Myślę, że to na ten rok zbyt wiele.
Przepraszam.
Muszę powiedzieć, że uważam cię za piękną kobietę
i odmowa nie wchodzi w grę.
Jerry.
Przykro mi. Zaczęłam się z kimś spotykać.
Co?
A więc chodziło o samochód.
Spytałem cię wprost, ale skłamałaś.
Przykro mi. Sytuacja się zmieniła.
Ach, te dziewczęta.
Chcesz się przewieźć ładnym autem?
To uważaj, czy czegoś nie sugerujesz
i nie odsłaniasz nóg.
Żeby kierowca sobie czegoś nie pomyślał.
Mogę ci zdradzić sekret?
Oczywiście.
To mi nie daje spokoju.
Pomyślisz, że oszalałem.
Ale uważam…
że Rosjanie mają wtyczkę w naszym dziale.
- Oszalałeś. - Myślę, że to Roxborough.
Albo Stephens.
Ale nie mogę się zdobyć, żeby komuś coś powiedzieć, bo…
Mój Boże, to są dobrzy ludzie.
Nie mogę w to uwierzyć.
A cóż to?
Co to za spojrzenie?
To nic takiego.
Po prostu… czemu nigdzie nie jesteśmy bezpieczni?
Nie chce nic powiedzieć.
Mnie nie podejrzewa, ale…
musiałam o tym wspomnieć.
Słusznie.
- Co mam zrobić? - Ja się tym zajmę.
- Proszę. - O co?
Proszę?
Nie musisz się przejmować, towarzyszko.
WŁASNOŚĆ KANCELARII PREMIERA
Tłumaczenie napisów: Juliusz P. Braun